Villa Sophia Rondbrief
Juli 2017

Gaan we allemaal dood?
Vanaf onze geboorte leren we om te gaan met allerlei gevaren die op de loer liggen. Oppassen voor gevaar is in onze natuur vastgelegd, zoals dieren ook voortdurend op hun hoede moeten zijn. Dat deze behoedzaamheid gemakkelijk overgaat in angst behoeft geen betoog. We zijn er allemaal mee behept. Maar een kind dat zich veilig weet in de armen van de moeder heeft weinig te vrezen en in die veiligheid kan het kind zich ontwikkelen en groeien. Naarmate het kind opgroeit en zelfstandig wordt, valt de veiligheid van het ouderlijk huis langzamerhand weg en dan is de vraag wat voor die veiligheid in de plaats komt. Meestal is er dan sprake van een mengvorm van enerzijds angst en anderzijds veiligheid. Weinigen zijn er die zich in alle omstandigheden veilig voelen omdat zij zich veilig voelen in Gods armen en in Gods aanwezigheid. Het Zelf, God in ons,  is immers alomtegenwoordig. Jezus leverde het levende bewijs ervan door zich te laten martelen en kruisigen. Wat een drama dat de wereld weer vol is van deze weerzinwekkende praktijken!

Er is veel werk en gedisciplineerde inspanning nodig om op Gods aanwezigheid te vertrouwen. Leven en dood gaan hand in hand. Vanaf onze geboorte zijn we bezig te sterven. Wie bang is voor de dood, is bang voor het leven. Angst voor de dood is een rechtstreeks gevolg van onze gebondenheid aan of identificatie met ons lichaam. Wij denken allemaal in fysieke termen over onszelf. Denken in metafysieke termen of in spirituele termen is niet normaal, it is not done. En zo hebben we angst voor de dood, en angst in het algemeen, vast verankerd in ons systeem. De maatschappij geeft miljarden uit aan het in stand houden van deze fictie. Vanuit spiritueel – metafysiek dus – oogpunt is er geen geboorte en is er geen dood. Geboorte en dood zijn relatief en hebben een relatieve werkelijkheidswaarde. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat zij niet bestaan, maar zij gaan voorbij en zijn niet blijvend. Alleen het Ene, dat blijvend is, telt. Onze opvoeding en opleiding schieten ernstig tekort omdat het besef van de onsterfelijkheid van de ziel als niet-relevant wordt afgedaan: onsterfelijkheid heeft geen praktische waarde maar de sterfelijkheid van geboorte en dood wel. Dit is een kapitale vergissing, een cruciale denkfout.

Wij zijn hier op aarde gekomen om een soort examen te doorstaan waarbij de kardinale vraag is of we ons vertrouwen stellen in deze wereld en dus aanvaarden dat we voortdurend doodgaan of dat we onze eigen goddelijkheid en onsterfelijkheid inzien en bereid zijn de inspanning te leveren, en te leren daarop te vertrouwen. Dit is de uitdaging van ons leven. De Bhagavad Gîtâ zegt:

II, 24. Dit Zelf laat zich niet doorboren, noch verbranden, nat maken of drogen. Het Zelf is tijdloos, gaat door alles heen, is standvastig en onbeweeglijk en eeuwig.
25. Ongemanifesteerd noemt men dit Zelf, ondenkbaar noemt men Het en onveranderlijk. Omdat je weet dat dit zo is, heb je geen enkele reden om bang te zijn of te treuren.


Paul van Oyen

 

Bij de Jagannath Tempel in Puri (India)

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *