Villa Sophia Rondbrief
November 2017

Vrede

We weten allemaal wel dat echt geluk niet in deze materiële wereld te vinden is. Daarvoor wisselen de dingen en de kwaliteiten elkaar te snel af. Waar is dat bestendige geluk dan wel te vinden? Van de subtiele wereld – de wereld van ons denken en voelen – weten we dat we soms lange tijd intens gelukkig kunnen zijn met een project met een duidelijk doel of met een speurtocht, zoals bijvoorbeeld de speurtocht naar het Ene, dat werkelijk telt. Wijze mensen en de erfenis die zij ons hebben nagelaten, sporen ons aan het tijdloze te vinden, onsterfelijkheid, om vanuit tijdloosheid het tijdelijke te beschouwen en erom te lachen hoe we telkens opnieuw verstrikt raken in de soap van wisselende toestanden. Ons systeem zit nu eenmaal vol met vooroordelen, principes en uitgangspunten. Zolang die nog een rol spelen en wij de kracht missen om er als een echte meester mee om te gaan, verkleinen we onszelf tot een stuk op het schaakbord dat door de schaakmeester wordt geplaatst en verplaatst. We laten ons maar al te vaak door onze onafzienbare berg van ideeën en principes steeds weer het toneelspel van ‘de wereld’ inzuigen. We missen de kracht van onderscheidingsvermogen om alleen met die dingen mee te doen die onze speurtocht naar onszelf tot een succes maken.

 

‘De wereld’ is als een film. Het bizarre is dat we zelfs naar een ‘horrorfilm’ gaan om ervan te genieten. Soms lijkt het leven in deze wereld op een nachtmerrie en soms is alles rozengeur en maneschijn. Maar alles gaat voorbij, alles stroomt, panta rhei. Zolang wij onze geest volstoppen met wisselende zaken zoals rijkdom, armoede, gezondheid, ziekte, relaties, kinderen, bezittingen en succes en mislukking zullen we de volle kracht van deze wisselende dingen blijven ervaren. Na de zon komt de regen en na de regen komt de zon. Alleen de kern van de zaak kan ons uit deze vicieuze cirkel trekken. Langs de omtrek van een draaiend wiel is er een en al beweging, maar in het centrum van de naaf is er stilte, onbegrensdheid, tijdloosheid. Daar is vrede. Een vrede die echt van onszelf is. Naarmate we de toegang tot die innerlijke vrede ontdekken en er kunnen verblijven, zal de wirwar van bezorgdheid, angst en vrees en neerslachtigheid oplossen. Dan is er even ruimte om diep adem te halen. Wij leven in smart en vrees en in hoop en angst omdat we ons voortdurend wijs maken dat we klein zijn en een nietig wezen in deze kosmos. Dat geldt zeker voor ons fysieke lichaam maar wijzelf zijn goddelijk en onsterfelijk. Toen Mozes de Heer vroeg hoe hij de Heer aan het Joodse volk moest voorstellen, was het tijdloze antwoord: Ik ben die Ik ben, (Exodus III,14), dezelfde uitspraak als de Vedische mahâvakya (onsterfelijke uitspraak): aham brahmâsmi (ik ben wat is). Wie tot die kern doordringt zal vinden dat al het andere wegvalt, er niet is.

 

Paul van Oyen

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *